خوب میدونم که اومدی تا ببینی هنوز حواسم هست یا نه

آره جوابش واضحه

اسفند ماه توئه

^{تولدت مبارک}

اما یه چیز بهت بگم

اگه هنوز دلت اینجاست

20 روز دیگه وقت داریم

به خودت بیا

اگه هنوز شانسی واسمون متصوری

رفته بودم جایی که نشان از ما داشت روزهایی که سفید پوش می نشتیم به آب ها خیره می شدیم و به هم دیگر چه روزهایی بودند آن روزها دلم گرفت زل زدم به آسمان خدایا خوشبختی من نیست... با زهم قلبم درد گرفته بود

خب تموم شد...

تموم شدی...

تموم شدم...

صرف این فعل از اول تا آخرش غلط بود

ما باید از آخر به اول میومدیم...

دیگه فرقی نمیکنه

امشب به قصه ی دل من گوش می کنیفردا مرا چو قصه فراموش می کنیاین در همیشه در صدف روزگار نیستمی گویمت ولی توکجا گوش می کنیدستم نمی رسد که در آغوش گیرمتای ماه با که دست در آغوش می کنیدر ساغر تو چیست که با

خدا به همه ی آدما فرصت جبران داد

به جز به من

چرا؟!

شاید چون من اسباب بازیش بودم؟!

شایدم اونقدر خوب نقش بازی کردم که نا امید باشه...

شایدم...

من نمیدونم مقصد زندگیم کجاست

بعد از تو گمش کردم

من خوشبختم و خیلی چیزا رو دارم

خیلی ها حسرت داشتن زندگیمو دارن اما

من بعد از تو مقصدمو گم کردم

مقصدم الان پیدا کردن تو شده

چرااا؟ !

چرا باید مقصد ما گم بشه؟ !

چرااا؟!